Koos van den Kerkhof (1946) was van 2002 tot 2004 stadsdichter van Venlo. 'Oud zink' is het resultaat van jarenlang dichterschap. De bundel is opgedeeld in vier afdelingen waarvan de laatste afdeling een aantal van zijn stadsgedichten betreffen. Het is poëzie met een wisselend karakter, soms verhalend dan weer sterk hermetisch, maar altijd staat de uitgekiende taal voorop met zinnen als: 'Slingerdronken dijken overstromen.' [citaat]

Wordt het geen tijd dat we de poëzie van onze stadsdichters samenbrengen in een bundel? Van Emma Crebolder tot en met Daan Doesborg? Van de eerste stadsdichteres uitgeroepen in 1993 bij gelegenheid van 650 jaar stad tot de spring in het veld van nu? Een bundel met een cd zodat de stemmen voor altijd zijn vastgelegd? Want Venlo heeft poëzie nodig als remedie het grijs en het grauw. Tegen de onverschilligheid en het geschreeuw. Poëzie voorbij het laatste woord en de waan van de dag. Het was de eerste gedachte na het lezen van de gedichtenbundel Oud Zink van Koos van den Kerkhof (Tegelen 1946). In het vlekkeloos uitgegeven boekje staan de gedichten die Van den Kerkhof schreef toen hij stadsdichter was. Het gedicht Venlo, supermarkt Jan Linders, 22 oktober 2002, Renee zou eigenlijk elk jaar op die onheilsdag voorgelezen moeten worden op straat, in cafés, kerken en moskeeën, op school en vanaf het bordes van het stadhuis. In Venlo, Blerick, Tegelen en Belfeld. Overal waar mensen wonen met open oor en hart. Was hij niet een waterhelder kristal? Een jongen nog / vraagt te denken aan de oudere. Mijn god, krijgt hij / een knal. Met de helm? De scooterrijder slaat, trapt hem / verblind. Plet zijn ziel, in de vijzel van het leven. / Oud Zink biedt meer dan alleen maar de stadsgedichten. Scènes uit zijn jeugd, bespiegelingen over natuur en landschap komen aanrollen in prachtige strofen. Poëzie die beelden oproept van zwemmende jongens in de Maas, van een stekeltje in een weckglas of een klaproos tussen spoorbielzen. Kun je over alles een gedicht schrijven? Zelfs over boerenkool? Ja! Koos van den Kerkhof bewijst het. Echt makkelijk geven de gedichten zich niet gewonnen. Je moet ze een paar keer lezen. Of beter nog fluisteren. Maar dan opeens openen ze zich en zuigen ze je naar binnen. Oud Zink van Koos van den Kerkhof is uitgegeven door In de Knipscheer in Haarlem.

Ver verwijderd van het stedelijk rumoer, het gekrakeel van de grachtengordel, schrijft Koos van den Kerkhof, voormalig stadsdichter van Venlo (2002) zijn gedichten. Oud zink is de neerslag van jarenlang dichterschap. Als docent aan de schrijversschool van het Centrum voor de Kunsten in Eindhoven en de Hogeschool van Amsterdam heeft hij geleerd zuinig te zijn met zijn taal. Wat je van anderen eist, geldt immers ook voor de docent. Zijn gedicht Boerenkool kun je dan ook als een statement opvatten: zo schrijf je een gedicht. Een andere wijze is er niet. Boerenkool Woorden zijn net de boerenkool / van toen ik veertien was. / IJsdruppels in de krulbladeren. // Ik kromde de vingers onder de latten / zette de krat, met snijkoude / stronken gevuld, op de bascule. // Tot het op en neer wippende mes / stilstond op gelijke hoogte / met het vaste mes, brak ik de bladeren af. // De boerenkool was aan zijn gewicht. / Dus bleef je er af. Net als van de woorden. // De dichtbundel bestaat uit vier afdelingen: Venus (autobiografische gedichten), Tussen aanhalingstekens (gedichten over schrijven), Oud zink (experimentele gedichten), Stadsgedichten (gedichten geschreven als stadsdichter van Venlo). De bundel opent lichtvoetig met het gedicht Slag, een in luchtig parlando beschreven herinnering. Ieder woord staat op de juiste plek, vormt steeds weer een toets, tot het tafereel geschilderd is. Van den Kerkhof heeft het over "de asgrauwe en de appelrode huizenrij" en voor je het weet, droom je weg naar de eigen kindertijd. Dan roffelt hij je wakker. De roffel lijkt nergens naar, / merk ik nu ik het vertel. / Mijn slag maakt maantjes in het blik // Juist dat dromerige, fijngevoelige van zijn taal in contrast tot de scherp meelezende dichter, die ook nog eens commentaar geeft, maakt dit gedicht tot meer dan een terugdenken aan. Van den Kerkhof haalt deze truc vaker uit. Hij verbindt ogenschijnlijk verschillende zaken met elkaar en maakt ze daar juist verbazingwekkend duidelijk mee. Een goed voorbeeld daarvan is een fragment van zijn gedicht Overloon waarin hij de strijd die zich daar afspeelde in drie regels schetst. Gehelmd in hun schuttersputten / sneller dan het zwart van de sluitertijd / oordeelden zij, haalden de trekker over. // Tussen aanhalingstekens is mijn meest favoriete afdeling van deze bundel. Niet alleen bevat het Boerenkool maar ook andere gedichten die het schrijven of het creatieve proces als onderwerp hebben. Ze zijn soms uiterst nuchter, dan weer bijzonder filosofisch. Typerend is echter wel dat de toon en de woorden exact gekozen zijn. Gedichten als een rekensom. Er is maar een uitkomst. Een schaal opent // Uit de gedachte wil een vaas ontstaan. / Kneedbaar glad bolt uit een ronding. / Een schaal opent rank haar monding / doorademt de ruimte met volle maan. // Koos van den Kerkhof toont zich even de docent. Schoonheid haast lyrisch beschreven, wisselt hij af met helderheid die haast zen-achtig aandoet. "Het schrijven betekent niets meer dan zand dat stroomt, uit de handpalm." Een zandgroeve of een woordenwisseling kunnen het uitgangspunt zijn om de lezer iets uit te leggen over het schrijven of denken. De hand spreekt zich uit / snijdt als een keukenmes / of: En dus zet zij / met twee vingers tussen / aanhalingstekens, wat blijft / steken in de keel. // Oud zink, de titel van de gedichtenbundel komt uit Windkracht acht waarin de dichter Hollandse wolkenluchten op de pagina tot leven brengt. Als een Breitner of Weissenbruch kwakt hij de kleuren op het papier. Haast tastbaar worden ze. (uit: Windkracht acht) Bleekwit als watten / zwellen ze, dotten torenhoog. / Vocht hult ze in oud zink. / Elegant, paarden galopperend / over wilde poldervlakten / aan de blauwe lucht, drijven / ze verder. // Het stadsdichterschap van Koos van den Kerkhof leverde bijzondere gedichten op. Gedreven door het nieuws van de dag en zijn liefde voor Venlo schreef hij reacties op dat wat hem in die periode bezig hield. Steeds weer zoekt hij naar nieuwe woorden om de stad en de rivier en de mensen te treffen. Het verval krijgt zijn vorm in De geest van V&D, zinloos geweld in zijn gedicht over Renee, irritatie in De lessen van het gat en handel in Trade Port haven Venlo. Koos van den Kerkhof bewijst dat ieder onderwerp tot een gedicht kan leiden. Het is alleen aan de dichter er die woorden, die vorm en die taal bij te vinden die passend is. Pas als het kloppend is, lijkt het af. In Oud zink is de boerenkool aan zijn gewicht. Dan blijf je er af. Net als van de woorden. Alleen een dichter die weet heeft van taal en het mes kan zo’n bundel schrijven.