1. Ter Inleiding
1 Achtergrond, uitgangspunten en werkwijze
Gert Oostindie

2 Nederland en Indonesië 1945-1949. De politiek-historische context
Gert Oostindie

3 De oorlog in Indonesië 1945-1949. De militair-historische context
Gert Oostindie en Rémy Limpach

Tussenbalans

2. Intermezzo
De menselijke maat. Op zoek naar verhalen over de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog
Eveline Buchheim, Fridus Steijlen, Stephanie Welvaart

3. Onderzoeksresultaten
1 ‘Haat tegen vreemde elementen en hun medeplichtigen’
Extreem geweld in de eerste fase van de Indonesische revolutie (17 augustus 1945-31 maart 1946)
Esther Captain en Onno Sinke

2 Revolutionaire werelden. Legitimiteit, geweld en loyaliteit tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog
Roel Frakking en Martijn Eickhoff

3 ‘Gegevens kosten levens’. De inlichtingenstrijd om Indonesië, 1945-1949
Rémy Limpach

4 De mythe van de ‘Hollandsche Methodiek’. Zware wapens in de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog
Azarja Harmanny

5 Het recht als wapen. Het optreden van de Nederlandse justitie tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog
Esther Zwinkels

6 Stilte, informatie en misleiding in de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog
Remco Raben en Peter Romijn

7 Zwijgen als strategie. Internationale visies op de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog
Jeroen Kemperman

8 De koloniale schuldclassificatie voorbij. Nederlands, Brits en Frans extreem geweld in vergelijkend perspectief, 1945-1962
Thijs Brocades Zaalberg en Bart Luttikhuis

9 Een kwaad geweten. De moeizame verwerking van de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog in Nederland
Gert Oostindie en Meindert van der Kaaij

4. Ter afsluiting
Conclusies

5. Epiloog
Omgaan met erfenissen van een gewelddadig verleden
Hilmar Farid

Noten
Lijst van afkortingen
Verder lezen
Verantwoording en organisatie
Over de auteurs
RegisterOp 17 augustus 1945, twee dagen na de Japanse capitulatie, verklaarde Indonesië zich onafhankelijk. Nederland erkende dit niet en trachtte met geweld zelf de regie te voeren over het onvermijdelijke proces van dekolonisatie. Dit leidde tot vier jaren van moeizame onderhandelingen en bittere oorlogvoering. In 2005 verklaarde de Nederlandse regering dat Nederland die oorlog niet had moeten voeren. Over het geweld dat de Nederlandse militairen tijdens deze oorlog hadden toegepast, staat echter nog altijd het regeringsstandpunt uit 1969 overeind: er waren wel ‘excessen’, maar de krijgsmacht had zich in de regel ‘correct’ gedragen.

Naarmate de aanwijzingen van extreem Nederlands geweld zich opstapelden, bleek dit officiële standpunt steeds moeilijker vol te houden. De Nederlandse regering besloot daarom in 2016 tot financiering van een groot onderzoeksprogramma. De belangrijkste conclusies daarvan zijn in dit boek te vinden. De auteurs maken aannemelijk dat de Nederlandse krijgsmacht op structurele basis extreem geweld toepaste en dat dit toen en ook lang daarna op allerlei manieren werd toegedekt. Dit alles past slecht bij een rooskleurig nationaal zelfbeeld – zoals eigenlijk de hele koloniale geschiedenis met dat zelfbeeld schuurt.