In deze monografie wordt een onderscheid gemaakt tussen eigenlijke en oneigenlijke - ook wel aangeduid als zuivere en onzuivere - conservatoire vreemdelingenbeslagen. In art. 767 Rv is het eigenlijke (conservatoir) vreemdelingenbeslag vormgegeven, in zijn functie van rechtsmachtscheppend beslag en komt het louter in de conservatoire vorm voor. Beslissend is of de schuldenaar, die als regel een 'vreemdeling' zal zijn, over hier te lande voor beslag vatbare vermogensbestanddelen beschikt. In een zodanig geval, dat zich niet heel regelmatig voordoet (maar tegenwoordig wel vaker), zal een Nederlandse of een buitenlandse schuldeiser bij de Nederlandse rechter een executoriale titel tegen die 'vreemdeling' kunnen verkrijgen. In de meeste gevallen zal het daarbij gaan om betaling van een geldsom, maar het panorama is daartoe niet beperkt (vgl. art. 765 Rv). Zo is het bijvoorbeeld ook mogelijk dat een vreemdelingenbeslag wordt gelegd tot levering van een goed op naam, zoals een onroerende zaak. Echter, indien de schuldeiser op grond van een forumkeuzebeding of een bevoegdheidsverdrag in een ander land moet procederen, dan zal het van de aanwezigheid van internationale executieverdragen afhangen of die schuldeiser daarna dat vreemde vonnis in Nederland ten uitvoer kan leggen. Ook in dat processuele kader zal er een conservatoir beslag op de activa van de schuldenaar kunnen worden gelegd, maar dan is géén sprake van een zuiver conservatoir vreemdelingenbeslag, maar juist van de onzuivere variant ervan. Deze verschillende mogelijkheden, waaronder met name ook die ex art. 431 lid 2 Rv - ingevolge waarvan op grond van het buitenlandse vonnis het geding opnieuw bij de Nederlandse rechter aanhangig kan worden gemaakt -, zullen alle in deze monografie de revue passeren. Een aantal recente arresten van de Hoge Raad kon hierbij de nodige steun en inspiratie bieden, ook omdat het hier gaat om een niet al te toegankelijk rechtsgebied dat in de gangbare literatuur over het beslag- en procesrecht niet ruim aandacht heeft gekregen.