De zoon van Esther is doodgereden. Esther verkeert sindsdien in diepe rouw Zij zet haar emoties op indringende wijze om in woord en beeld. Daarbij vertelt ze openhartig over haar diagnose met PCRS.Het is drie jaar geleden dat haar oudste zoon werd doodgereden. Esther kan het nog steeds niet bevatten. Haar wereld is ingestort. Om haar heen raast het leven door. Esther worstelt dagelijks met de dood, met het leven en met het moederschap. Het verlies is te groot. Daarnaast is ze boos en gefrustreerd. Boos op degene die haar kind heeft doodgereden. Gefrustreerd dat ze daar niets mee kan. Esther krijgt de diagnose PCRS (persisterende complexe rouwstoornis). Het is een kleine erkenning van haar verdriet. Tegelijkertijd maakt het haar opstandig. Is het niet vanzelfsprekend dat een moeder rouwt om haar kind?