10 jaar geleden kreeg ik de diagnose: PARKINSON. Drie jaar later, 30 pillen per dag, zij deden hun werk niet. Besluit genomen om een duodopa pomp te laten plaatsen. Ik stond ook op de wachtlijst voor een D(eep)B(rain)S(timulator) maar de keuze viel op de pomp.Ik vond het lastig om er over te praten. Zonder te huilen lukte dat niet. Ik heb een wekelijkste blok gemaakt. Familie, vrienden, collega's, kortom, iedereen die belangstelling had verwees ik naar mijn blogs. Dat was een hele opluchting voor mij want iedereen wist van de hoed en de rand. Ik hoefde niks meer uit te leggen. Dat scheelde een hoop energie. Vóór de pomp zou ik mijn leven slechts een 4 geven. Drama qua 'goed voelen'. Van het ene op het andere moment sloeg het toe. Het ene moment lekker kletsen of dansen. En dan ineens niks meer. De 'loop' naar de pomp ging niet gladjes. Eerlijk gezegd ben ik nu, na 3 jaar, gewend. Geef het leven nu een 7,5 ! Laatst met mijn kinderen gesport. Uurtje paddel-les, uurtje getennist. Wie weet schrijf ik nog een boekje. Titel heb ik al: Parkinson..loop MET de pomp. Kan mijn blogs gebruiken, geplaatst op www.parkinson-vereniging.nl/marianne-van-den-broek