De periode van 1800 tot 1942 was de tijd van Nederlandsch-Indië. Duizenden Nederlanders vertrokken naar 'de Oost'. Hun drijfveren waren hoofdzakelijk geldelijk gewin en het verlangen naar avontuur. Maar er waren ook idealisten die zich er wilden wijden aan wetenschap, ontwikkelingswerk of godsdienstzorg. De reis naar Nederlands-Indië en de Oost-West confrontatie waren voor velen aanleiding om erover te gaan schrijven.
Deze bundel bevat brieven die paters jezuïeten -in Indië werkzaam als missionaris - in de tweede helft van de negentiende eeuw schreven aan hun superieur in Nederland. Uit de tientallen brieven in het archief van de Nederlandse Provincie van de jezuïeten in Nijmegen en de Jezuïetencollectie van de universiteitsbibliotheek in Maastricht zijn brieven geselecteerd die een persoonlijk verslag geven van specifiek Indische toestanden. Opvallend is dat kerkelijke zaken nauwelijks aan de orde komen en hoofdzakelijk de beleving van het Indië-van-toen wordt beschreven. De missionarissen namen een bijzondere positie in binnen de groep Europeanen, die voornamelijk bestond uit ambtenaren en militairen. Door hun werk kwamen de paters niet alleen met de 'betere kringen' in aanraking, maar met alle lagen van de bevolking; ook inheemsen en Chinezen. Hun nalatenschap voegt daardoor een dimensie toe aan hetgeen door anderen over Indië is geschreven.