Sommige verhalen dringen zich niet op. Ze fluisteren zacht, groeien langzaam onder je huid, in de stiltes tussen gesprekken en de blikken die langer duren dan je gewend bent. Dit is zo’n verhaal. Geen roman, geen heldenepos, maar een persoonlijk verslag van vriendschap, kwetsbaarheid, vallen en opstaan — en van hoe liefde zich op onverwachte manieren een weg baant door het leven.Wat begon als losse herinneringen aan bijzondere momenten met Mees en Marilou, groeide uit tot een mozaïek van jaren. Soms licht, soms rauw. Soms vol hoop, soms doordrenkt van verlies. Maar altijd echt.Mees was mijn vriend. Marilou ook. Dit boek is in zekere zin een eerbetoon aan hen — aan hun veerkracht, hun worstelingen en hun liefde voor elkaar. Het is ook een bespiegeling op het leven zoals het zich werkelijk voltrekt: onvoorspelbaar, grillig, met periodes van diepe dalen, maar ook onverwachte schoonheid.Ik heb geprobeerd trouw te blijven aan de momenten zoals ik ze heb beleefd. Aan gesprekken die zijn blijven hangen, blikken die ik niet ben vergeten, en aan de dagen waarvan ik wist dat ze bijzonder waren. Dit verhaal gaat over vriendschap, over grenzen stellen, en over de moed om los te laten.