Nederland kent een unieke geschiedenis in de omgang met het water. Van die worsteling bestaan romantische voorstellingen. Maar hoe was het leven in de aan het water ontworstelde dorpen werkelijk? De auteur beschrijft het oer-Hollandse polderdorp Ooltgensplaat op het afgelegen eiland Goeree-Overflakkee aan de hand van de geschiedenis van zijn familie. Zij woonde ruim tweehonderdvijftig jaar in hetzelfde dorp en deelde er lief en leed met de bevolking. Men kende er een korte periode van enige welvaart, maar leefde meestentijds in grote armoede.
We volgen de groei van het dorp, vanaf de eerste vaak armzalige bewoning in ‘slikhuisjes’ aan de buitenkant van de zwakke dijk. We beleven de vele moedeloos makende overstromingen mee en de wederopbouw die keer op keer daarop volgde. Ook hebben grote ontwikkelingen als de Tachtigjarige Oorlog, de Franse bezetting en de eerste industrialisatie op dorpsniveau hun invloed.
Aangetrokken door de Rotterdamse haven ging Leendert Pieter van Putten in 1903 met zijn gezin naar Rotterdam. Het werd een reis vol ontberingen in grote armoede en het einddoel bleek niet de welvaart te bieden waarop was gehoopt. We krijgen een beeld van de grote stroom economische migranten die het eiland rond die tijd verliet.
De auteur heeft gebruik gemaakt van het goed bewaard gebleven archief van Ooltgensplaat, waarin een schat aan materiaal aanwezig is. Het zijn de gewone mannen en vrouwen die voorbijkomen: Pieter Noutsz, de eerste smid van het dorp, Marinus van Putten die als nachtwaker het dorp beschermde, de rijke boer Bigge, die zijn hele bezit naliet aan het dorp en wiens stichting nog steeds bestaat. Een bonte en boeiende caleidoscoop.

Leo van Putten (1954) is docent geschiedenis aan het Anna van Rijn College in Nieuwegein. Hij publiceerde onder andere over gouverneurs-generaal in de overzeese gebiedsdelen.