'Bijzonder knap weet de auteur deze drie [verhaal]lijnen in elkaar te laten overlopen (...). [De] korte zinnen, scherpe observaties, zeggen gewoon heel veel. Ook in haar woordkeuze is Parlevliet zorgvuldig. (...) De debutantenbeurs ontving zij als veelbelovend auteur en die belofte heeft zij ruimschoots ingelost.'

In de nieuwe jeugdroman van Sanne Parlevliet wordt het Formule 1-begrip pitstop gebruikt voor de pauzes die postbode Sjon doorbrengt in het huis van brugklasser Arnold. Het zijn bijzondere momenten, ook omdat de hulpvaardige Sjon en de vereenzaamde Arnold er veel aan ontlenen: houvast, vertrouwen en iets wat lijkt op vriendschap. Voor Arnold betekenen de onderbrekingen het meest. Boven in huis ligt zijn depressieve moeder, sinds een ruzie komt ze haar bed niet meer uit. ,,Mama begint te stinken", luidt de openingszin van het meer tragische dan komische Pitstop. De vader van Arnold is vertrokken, niemand weet waar heen. Iedere dag hoopt Arnold dat hij via postbode Sjon van zich laat horen. De laatste probeert opgewekt de moed erin te houden: 'Hij komt wel'. 'Maar wanneer?' 'Dat weet hij zelf nog niet.' Ik kijk naar hem op. 'Anders had hij je toch wel geschreven.' 'Hij kan toch schrijven waar hij is?' 'Niet als hij zelf niet weet waar hij is.' 'Hè?' 'Je kunt ergens zijn zonder ergens te zijn.' Parlevliet (Groningen, 1977) heeft Pitstop volgestopt met beklemmende verwarring, vermoedelijk om duidelijk te maken dat het leven voor jonge mensen volslagen verwarrend kan zijn. Bijvoorbeeld bij de overgang van de basis-naar de middelbare school, als in het verleden behaalde resultaten ineens niets meer waard zijn. Of als thuis de harmonie verdwijnt en blijkt dat die ogenschijnlijk stabiele volwassenen het ook niet meer weten. De chaos in het buitenissige Pitstop is soms zo groot, dat een lezer het spoor bijster kan raken. En ongeduldig vragen gaat stellen. Over wat er precies tussen die moeder en vader is gebeurd dat zij zich zo onverantwoordelijk zijn gaan gedragen, bijvoorbeeld. Of wat de drijfveren van die opdringerige postbode zijn. Iets meer aandacht voor de bijfiguren en meer regie had geen kwaad gekund. Ter compensatie krijgen we de verlammende eenzaamheid van Arnold tot in detail mee. Met als hoogtepunt zijn tijd op het schooltoilet, waar hij zich steeds vaker terugtrekt om maar niet opgemerkt te worden. En waar hij een lotgenoot ontdekt voor wie hij de vraag 'Wat gebeurt er als jij er achter komt wie ik ben?' op de muur achterlaat. Waarna het leven alsnog in volle vaart kan worden voortgezet.