Wim Kamerbeek, is niet bepaald een kamergeleerde; hij bereisde tien jaar lang het continent, vervulde er de meest wonderlijke baantjes en hield er zelfs een levenspartner aan over. Hij is dus beslist een ervaringsdeskundige en dat schemert regelmatig door de regels heen. Het maakt dit een persoonlijk boek, zonder dat het te persoonlijk wordt. Eerder geven zijn kanttekeningen extra kleur aan het verhaal, zoals wanneer hij spreekt over het geldsysteem van de Inca’s: ‘Ik kan gewoon niet tegen het idee van een hoogontwikkelde samenleving zonder geld.’ Liever veronderstelt hij dat de ingenieuze knoopkluwens van de Inca’s fungeerden als een soort vouchers. Elders vergelijkt hij de verbijstering van de Inca’s voor de Spaanse goudzucht, met onze verbazing als aliens zouden landen om stante pede een ton aluminium te eisen. Een vergelijking die treffend weergeeft hoe verschillend culturen denken over wat kostbaarheden is. Zo vinden we meer verfrissende onderbrekingen en die zijn nodig. Want in Zuid-Amerika ontkom je niet aan eindeloze reeksen operetteregeringen met presidentiële leeghoofden en sequenties van staatsgrepen. Die reeksen vormen het minst genietbare deel. Wims verteltalent houdt het boek desondanks op stoom. Ik bleef me na elk hoofdstuk afvragen hoe het verder zou gaan. Achter de feiten leer je hier een geschiedenis die het gekissebis tussen naties overstijgt. Deze mentaliteitsgeschiedenis verhaalt over botsingen van wereldbeelden. Of over wat het bijvoorbeeld betekent een mesties te zijn. Of wat te doen in vredestijd met tienduizend voormalige beulen en hun martelaren. Kamerbeek houdt het gezien dit onderwerp nog beknopt. Daarbij blinkt hij uit in rake, vaak komische typeringen. Voor het moment: dank voor een boek dat ook deze Zuid-Amerikaganger nieuwe inzichten brengt."