Gaston Bachelard was in twee werelden thuis: die van de exacte wetenschappen en die van de literatuur en poëzie. Dit komt bij uitstek tot uitdrukking in zijn klassieker Poëtica van de ruimte (1957), die nu voor het eerst in het Nederlands is vertaald. Het woord 'ruimte' in de titel verwijst naar bepaalde typen ruimte: beschermende, geliefde en vertrouwde ruimtes. Bachelard laat zien hoe schrijvers en dichters zich tot die ruimte verhouden en wil zo een 'poëtica' creëren. Hij maakt een topografische analyse van het huis, die tevens een topografie van intimiteit is, schrijft over ‘het huis der dingen’ (laden, kisten, kasten) en over voor ons onbewoonbare ruimtes zoals schelpen en nesten. Vervolgens richt hij zich op de literaire en poëtische verbeelding die deze ruimtes een meerwaarde geeft, en dat is waar het voor Bachelard om gaat.