Beide teksten in dit boekje beogen de blijvende en kritische waarde van kunst onder woorden te brengen. Daarmee is de belofte (of wens) herhaald zoals verwoord in de titel van de oorspronkelijke Duitse versie van Marcuse's tekst, Die Permanenz der Kunst (1977), en van de vertaling van een fragment daaruit in anarchosocialisties tijdschrift De As (1980) onder de titel 'De blijvende waarde van kunst'. Die blijvende waarde (bestendigheid, autonomie) van kunst, zo weten we, sneeuwt in een oogwenk onder in haar instrument a lisering voor een marxistisch, neo - liberaal, managerieel of ander doel. Zo een instrumentalisering voedt zich met de autoriteit en authenticiteit van de kunst, en exploiteert en ondermijnt haar tegelijkertijd.