In 1999 verscheen de eerste druk van onderhavig boek. Het onderwerp heeft sindsdien niet stilgestaan. Zo is onder andere titel 7.17 BW ingevoerd en zijn er de nodige rechterlijke uitspraken en uitspraken van het Kifid over het onderhavige onderwerp gewezen.

Deze ontwikkelingen zijn de aanleiding geweest om de pen opnieuw op te pakken voor een herziene tweede druk.
De onderhavige publicatie is enerzijds ruimer van opzet. In deze uitgave is ook veel aandacht voor rechtsvergelijking nu de privaatrechtelijke aspecten van verzekeringsfraude zich beter laten begrijpen wanneer men deze in een ruimer perspectief plaatst. Rechtsvergelijking is één van de mogelijke perspectieven. Het maakt gemeenschappelijke opvattingen duidelijk maar laat ook zien op welke punten rechtsstelsels zich van elkaar onderscheiden. De rechtsvergelijking in deze publicatie is functioneel en dus voor de praktijk interessant.

De onderhavige uitgave is anderzijds beperkter van opzet. Aan de orde komen de privaatrechtelijke aspecten van verzekeringsfraude. In deze uitgave is dus geen aandacht voor - zoals wel in hoofdstuk 5 van de uitgave uit 1999 - beleidsmatige kwesties als fraudepreventie en fraudebestrijding (indicatorenbeleid en frauderegistratiesystemen) en privacyrechtelijke kwesties als privacy-waarborging bij een persoonlijk onderzoek. Ook het strafrechtelijke traject (onder andere het Fraudeloket) komt derhalve niet aan de orde.

In dit boek staat de praktijkjurist centraal. Gepoogd is de praktijkjurist op zijn wenken te bedienen door wetenschappelijke diepgang te combineren met oog voor de praktische toepasbaarheid.

Naast het weergeven van de 'state of the art' zal ook gepoogd worden zoveel mogelijk bruikbare oplossingen te geven voor problemen waar pasklare antwoorden niet (direct) voorhanden zijn en zullen verder ook - voor zover toepasselijk - kritiekpunten bij bestaande uitgangspunten en oplossingen worden geplaatst.