Bij de behandeling van prostaatkanker wordt castratie, chirurgisch of chemisch, regelmatig toegepast om de werking van het geslachtshormoon testosteron te onderdrukken. De auteurs tonen aan dat de wetenschap die deze behandeling voedt eenzijdig en onvolledig is. Onnodig en schadelijk verlies aan mannelijkheid is het gevolg. Een verruiming van het wetenschappelijke blikveld leidt tot de conclusie dat we testosteron in sommige gevallen zelfs zouden moeten toedienen bij prostaatkanker. De invloed van biologische ritmiek op ons wel en wee is één van de voorbeelden van wetenschap, die ten onrechte ontbreekt in het medisch denken over prostaatkanker en andere vormen van kanker.