Leven en werken van de Van Blankenburgs speelden zich vrijwel geheel af in het gewest Holland van de Republiek. Als organist, keurmeester, uitvoerend musicus, componist en leraar lieten zij sporen na in Den Haag, Dordrecht, Zevenbergen, Gouda, Rotterdam, Gorinchem, Leiden, Amsterdam en Alkmaar. In de eerste drie delen van de monografie wordt het leven van de Van Blankenburgs belicht binnen de context van de plaatselijke, bestuurlijke en maatschappelijke situatie. De historische achtergrond van orgels en klokken, collega musici, instrumentbouwers en leerlingen komen daarbij nadrukkelijk aan de orde. Quirinus en de andere van Blankenburgs is daarom zowel een monografie van drie generaties uit één geslacht als een bijdrage aan bijna anderhalve eeuw Nederlandse muziekgeschiedenis. Het vierde deel van de monografie is gewijd aan composities en muziektheoretische geschriften van de Van Blankenburgs.Quirinus van Blankenburg (1654-1739) krijgt in de monografie de meeste aandacht. Op grond van zijn leven en nagelaten werk kan hij worden beschouwd als een van de meest markante musici uit de Nederlandse barok. Zijn bekendste werk is Elementa musica (1739), een muziektheoretische verhandeling waaraan hij naar eigen zeggen zestig jaar gewerkt heeft. Zijn bewaard gebleven composities tonen de kenmerken van een vaardig en origineel componist van on- Nederlandse allure. Zijn cantate 'l'Apologie des femmes' wordt in dat kader het eerst genoemd maar ook een werk als De verdubbelde harmony, een suite voor klavecimbel, werd al in zijn tijd geprezen door collega-componisten als Antonio Caldara, Josef Fux en Georg Friedrich Händel. Dirk Balfoortnoteerde terecht aan het slot van zijn bekende, in 1938 gepubliceerde artikel dat 'Quirinus van Blankenburg recht heeft op een ereplaats in de rij der 18de eeuwse Nederlandse componisten'Quirinus en de andere Van Blankenburgs kwam tot stand op grond van uitvoerig onderzoek van bestaandeliteratuur en niet eerder gepubliceerde bronnen in binnen- en buitenlandse bibliotheken en archieven.