De vondst van een voor ons ongewone railspijker in Australië was het begin van een zoektocht door een gebied van de spoorwegtechniek, waar nog nauwelijks iemand systematisch aan gewerkt had.

Langs veel bekende en onbekende paden werd een groot aantal onderdelen bij elkaar gebracht, die allemaal gemeen hadden dat ze van pas kwamen bij het bevestigen van rails "ergens" op. Ook waarop die rails bevestigd zouden worden, was een terrein dat veel details pas prijsgaf bij nauwkeurig onderzoek.

Wie kent dwarsliggers van eternit, wie zou zaagsel in beton verwerken om de trein zachter te laten rijden, met een wapening van prikkeldraad?

Duizenden ideeën zijn in de loop van de jaren ontwikkeld om de bovenbouw van de spoor- en tramwegen beter of goedkoper te maken, wat soms wél en heel vaak niet zo goed lukte. Verzwaring van de eisen, zoals grotere aslasten en hogere snelheid, leidde opnieuw tot een serie ontwikkelingen die het gamma van de bevestigingen vergrootte.

En daarna nog eens het terugdringen van spoorgeluid, dat in toenemende mate als ontoelaatbaar geklasseerd werd. In Nederland is een partijtje meegeblazen, waarvan het stoelenspoor niet over de grens kwam, maar de DE-klemmen zich over de hele wereld konden verspreiden.

Tijdens de ontdekkingsreis wordt lijn gebracht in een fascinerend stuk spoorwegtechniek.