In deze poëzie valt het gebruik op van de ‘conceit’, de ongebruikelijke, soms vergezocht lijkende, metafoor die toch heel trefzeker is. Wat dat betreft lijken de ‘Martians’ terug te grijpen op de vroeg-zeventiende-eeuwse ‘metaphysical poets’ of ‘fantasticks’, zoals John Donne. Raine studeerde Engels aan het Exster College in Oxford, als beursstudent. Hij werd indertijd bekend met zijn tweede bundel, A Martian Sends a Postcard Home (1979). Een aantal Engelse dichters, onder wie Raines voormalige Oxford-pupil Christopher Reid, is op grond van die titel te boek komen te staan als ‘the Martians’, dichters die aardse zaken beschrijven zoals ze zouden kunnen worden gezien door buitenaardse wezens. John Carey, schrijver ondermeer van een John Donne-biografie, schreef over Raines poëzie in de Sunday Times: ‘Hij heeft zichzelf de mammoettaak van visueel herstel opgelegd, wat ons dwingt voor het eerst dingen te zien waar we ons hele leven al naar hebben gekeken. De gedichten waarin hem dat lukt zijn zo compact als kogels. Er zit geen woord in dat niets doet.’ Raine deed opnieuw van zich spreken – na het schandaal dat hij in Engeland wekte met zijn sonnet ‘Arsehole’ – met zijn grote gedicht History, The Home Movie, een soort roman, of kroniek, geschreven in terzinen. Het is het verhaal van de wereldgeschiedenis van deze eeuw, aan de hand van de uiterst particuliere ervaringen van twee families, een Engelse (die van Raine zelf) en een Russische (Raine is getrouwd met een nazaat van de dichter Boris Pasternak).Tweetalige uitgave Engels/Nederlands.