Na het overlijden van haar moeder Marit erft Rebecka haar ouderlijk huis in Zweden. Zij vertrekt echter naar Florence in Italië om kunstgeschiedenis te studeren en geniet van de schoonheid van deze stad. Ze is 66 jaar oud en zal moeten besluiten waar zij haar leven voortzet, in Zweden of in Italië. Een bijzondere ontmoeting in Florence doet haar beseffen, dat zij zich kan ontwikkelen tot een vrouw die het beste van twee werelden in zichzelf verenigt. Rebecka vertelt over de relatie tussen moeders en dochters. Ook wordt de schoonheid van de kunst verwoord. Het boek laat zien hoe het kijken naar kunst betekenis geeft aan het leven van de hoofdpersoon en wil eveneens een ode zijn aan de schoonheid van liefdevolle relaties.