Het gebruik van vage normen is onvermijdelijk in elk ontwikkeld rechtsstelsel. Vage normen zorgen ervoor dat de rechtsontwikkeling niet nodeloos wordt belemmerd of vertraagd en dat kan worden geanticipeerd en ingespeeld op onvoorziene omstandigheden. Tegelijkertijd kunnen vage normen in het bestuursrecht de verhouding tussen bestuur en rechter op scherp zetten, doordat normtoepassing en toetsing daarvan direct in elkaars verlengde kunnen liggen en daardoor nauwelijks te (onder)scheiden zijn. De vraag is dan wat de taak van de rechter is en hoe de rechter deze taak naar behoren kan uitoefenen. Wat zijn de uitgangspunten voor de rechterlijke taakuitoefening, met welke problemen wordt de rechter geconfronteerd en hoe kan hij daaraan het hoofd bieden? In de preadviezen zal de toetsing aan vage normen door de Nederlandse bestuursrechter worden vergeleken met die van de Duitse, de Franse en de Engelse (bestuurs)rechter.