Red Light Tales is een boekje met humor geworden. Met veel genoegenben ik in de huid van het Kaapse meisje van plezier gedoken.Zit ik eenmaal in een personage, dan ben ik dat ook; ik voelhaar wezen tot in mijn haarvaten. Na het schrijven moet ik afkickenmet een kopje thee en een rumboon. Mijn dochter Rosalie Bambaraheeft met al haar creativiteit een femme fatale in de tunnelvoor mij getekend. http://www.bambara.nl/Ik ben geboren in de tijd dat Katendrecht nog echt 'de Kaap' was.Mijn vader was een trouwe klant bij de kroegen daar. Wanneer ikmijn ogen sluit, zie ik weer de rokerige ruimtes voor me en herinnerme de geur die daar hing. In mijn gedachten kijken de damesvan plezier dan vanaf hun barkruk naar mijn vader. Hij hield vanaccordeonmuziek en hij wilde dat ik het instrument zou gaan lerenbespelen. Hij was een man van het leven, werkte zich kapot engaf zijn zuurverdiende geld dan dikwijls aan de verkeerde dingenuit. Mijn moedertjelief jammerde vaak, maar ´droeg haar lot,´ zonoemde zij dat. Ik begreep dat niet en leek wat dat betreft meer opmijn vader dan op mijn moeder. En toch...; naarmate mijn leeftijdvordert, weet ik dat ik ook de kracht om verder te gaan van mijnmoeder heb geërfd. Ik hield van beiden evenveel en tijdens hetschrijven van mijn boeken, blijven zij altijd op een afstandje in mijnleven. Als ik andere ouders had gehad, was ik een ander persoongeweest. Dan had ik misschien nooit over hoeren geschreven. Ikben blij met wie ik ben en ik zal blijven schrijven, want mijn vaderen mijn moeder hebben mij op twee totaal verschillende manierengeïnspireerd.