Bruun die op zoek naar honing met zijn kop klem komt te zitten in een spleet, de pastoor die tot uitzinnig verdriet van zijn vrouw zijn klokkenspel verliest, de even hebzuchtige als goedgelovige koning Nobel: Reynaert de Vos is een van de weinige middeleeuwse verhalen die scholieren spontaan weten te bekoren. Voor wie desondanks opziet tegen het lezen van lange verzen met voetnoten, biedt Reynaert de vos… gerapt ! uitkomst. En zeker niet alleen vanwege het accent van de straat en de zware bassen. Want hoezeer dit ook een sneue poging lijkt om aandacht te trekken voor een klassieker: het valt niet te ontkennen dat in de mond van Charlie May moderne rap en Middelnederlandse verzen het bijzonder goed met elkaar kunnen vinden. Dat hoeft kenners van de Middelnederlandse literatuur niet te verbazen. Die weten nog wat velen dankzij Walt Disney zijn vergeten, namelijk dat de ridderverhalen die voor het eerst in het Diets werden geschreven vol volks en confronterend taalgebruik staan. Niet zo’n heel groot verschil met rap dus. May doet niet veel anders dit erkennen en volgt trouw de sarrende en schunnige satire. Maar dan wel met het tempo en timbre van een boze hiphopper. Bij May zijn net als in het origineel de ‘rapen gaar’ en zelfs het ‘lik op stuk beleid’ van Bruun klinkt dankzij de subtiele woordspeling helemaal niet gek.