Christenen zijn in onze tijd gelukkig steeds minder gefixeerd op wat
hen scheidt en steeds meer op wat hen bindt. Dat komt ten eerste
doordat christenen in onze cultuur een minderheid aan het worden
zijn en elkaar daardoor steeds harder nodig hebben. Het heeft
ook te maken met een algemene (‘postmoderne’) omslag in het
denken, waardoor het eigen gelijk sterker gerelativeerd wordt dan
in vroeger tijd. Daardoor is het onvermijdelijk – positiever gezegd:
hoogst wenselijk – dat ook katholieken en protestanten het gesprek
met elkaar aangaan. Er zijn over en weer nogal wat misverstanden
over elkaar. Er blijkt veel te zijn wat bindt, misschien wel meer dan
menigeen altijd dacht. Maar er zijn ook diepgaande verschillen, en
het is nuttig als die eens in kaart worden gebracht. Toenadering
tot elkaar betekent immers niet dat alle verschillen worden
weggepoetst, maar wel dat we er een beter inzicht in krijgen en
ook dat we ze waar nodig weten te relativeren. Het gaat niet om
fusie van kerken, maar om meer begrip en meer liefde voor elkaar,
om meer samen op te trekken.