Op mijn 29ste verloor ik de liefde van mijn leven. In één klap er zag mijn leven er compleet anders uit. Niets was meer hetzelfde. Niets was meer 'normaal'.
Ik dacht steeds: 20 kniebuigingen als dat toch eens zou helpen om van dat ontheemde gevoel af te komen.
Maar die 20 kniebuigingen bleken natuurlijk niet te helpen. Verzamelen en kleine dingen doen wel, zoals bijvoorbeeld foto's inplakken. Even iets doen ter afleiding van al het denken en piekeren. Zo ontstond mijn idee voor een boek, een rouw doe-boek. Want al die verzamelde teksten, foto's en kaarten moesten natuurlijk ergens in.