Helen. Dat is kneden aan jezelf en wroeten in verdriet. Dat is woelen ’s nachts en ploeteren overdag. Dat is durven te voelen. Te veel voelen.

Het is verdwalen tussen wat je ooit was en wie je nog bent. Je onderdompelen in wat te lang te diep zat. Het is verlangen naar nieuwe kansen. Naar warmere dagen. Naar meer zachtheid. Het is stilstaan en voorzichtig eerste stapjes zetten. In jouw tempo en zonder tijdslimiet.

Verzachten voelt vaak eenzaam. Maar weet dat je niet alleen bent. HELEN doen we samen. Hand in hand. Elke dag een stapje.

Liz is More, een meisje van 45, klein van postuur, met grote mond en dito hart. Iemand die graag zorgt en ziet, maar nog liever raakt. Met warme woorden die ze elke dag als verse bloempjes de wereld in strooit. In de hoop dat er geplukt en gedeeld wordt. Ze vulde al tien streelzachte boekjes met een hoekje af, kaartjesboxen, kopjesvol, agenda’s en scheurkalenders. Voor ieder wat wils.