Op 1 januari 2025 is de Wet aanpassing geschillenregeling en verduidelijking ontvankelijkheidseisen enquêteprocedure (Wagevoe) in werking getreden. De kern van de regeling is ongewijzigd gebleven: via een uitstotings- of uittredingsprocedure kan de geschillenrechter een gedwongen overdracht van aandelen opleggen om vastgelopen aandeelhoudersrelaties te doorbreken. Wel is de bevoegdheid gewijzigd: de Ondernemingskamer oordeelt voortaan in eerste en enige feitelijke aanleg over uitstotings- en uittredingsverzoeken, inclusief de daarmee samenhangende vorderingen.In 2012 – bij de invoering van de Wet Flex-BV – introduceerde de wetgever de mogelijkheid om in een uitstotings- of uittredingsprocedure daarmee samenhangende vorderingen aan de rechter voor te leggen, zoals schadevergoedingsvorderingen of vorderingen over de geldigheid of nietigheid van besluiten van vennootschapsorganen. Onduidelijk bleef echter wanneer een vordering kwalificeert als ‘samenhangend’. Dit bepaalt onder de Wagevoe wel welke rechter bevoegd is: de rechtbank of de Ondernemingskamer.In dit boek beschrijft en vergelijkt mr. Jelmer Boonstra de behandeling van samenhangende vorderingen in de geschillenregeling van Nederland en België. België kent al geruime tijd een op Nederlandse leest geschoeide geschillenregeling, zodat deze vergelijking inzicht kan bieden in hoe een effectieve toepassing van de regeling eruit kan zien.De auteur analyseert op welke wijze de gezamenlijke behandeling van samenhangende vorderingen binnen de Nederlandse en Belgische geschillenregeling is vormgegeven, welke overeenkomsten en verschillen daartussen bestaan en welke benadering de voorkeur verdient. Tevens komt de auteur met aanbevelingen voor de Nederlandse rechtspraktijk.