"Die lach, die lach. Hij wordt er gek van. Al drie uur lachte die man. Zo niet hardop, dan wel in stilte. Maar lachen deed hij. Hij lachte hem uit. Als hij iéts kon, zou dit het wel moeten zijn. Het was zijn naam waar die oude man mee spotte. Die stumpers daar hadden eerste een paar uur gesmeekt. Daarna hadden ze zich misdragen om hem aan te vuren. Maar met die man erbij, het luklte niet. Verdwaasd van woede had hij naar zijn helpers gebruld: doe het dan stelletje idioten! Jullie hebben genoeg van mij gekregen! Vertoon mijn naam! Smijt! Spuw! Duw! Trek! Moord!"Jelle Boere noemt zichzelf iemand die verhalen van God krijgt. Een verhaal dat zich ontwikkelt en opbloeit tijdens het lezen. Van eenn neutrale toeschouwer word je - voordat je het zelf goed in de gaten hebt - meegesleept het verhaal in en komen de geschetste figuren tot leven.Je raakt betrokken bij de vragen en keuzes die de hoofdpersonen voorgeschoteld krijgen en al spoedig realiseer je je dat vrijblijvend verder lezen er niet meer bij is.Soms door een lach, soms door een traan wordt de spanning opgevoerd tot een climax waarna alles je ineens duidelijk wordt.Jelle is erin geslaagd op een heel bijzondere manier een situatie als het ware te "schilderen" en met veel oog voor details wordt de lezer meegenomen op reis naar een eindpunt waarvan hij nog geen idee heeft.Nog niet eerder heeft een boek zoveel beroerd door de soms liefdevolle, soms humorvolle, maar zeker glasheldere spiegel die ons op een zeer bijzondere manier wordt voorgehouden.