'Ik wil je niet leren hoe je moet schrijven, maar ik wil je brengen bij je verlangen om je uit te drukken', dat is ook hier weer de inslag. De cover ziet eruit als een dagboek - met slot en all - en het is ook de bedoeling dat je het als zodanig gebruikt. Binnenin veel lege bladzijden, allemaal prachtig versierd, om zelf te vullen met schrijfsels. Sommige oefeningen lijken gedichten en alleen al door deze vorm heb je zin om ze uit te voeren. In zekere zin komen de oefeningen overeen met de schrijfoefeningen van de inspiratiekaartjes, hoewel ze iets uitgebreider zijn en iets meer toegespitst op het schrijven zelf - denk aan associëren of het maken van schrijflijstjes. In een van de oefeningen raadt De Bruin aan om iedere ochtend te beginnen met 15 minuten schrijven. Het maakt niet uit wat, het liefst onzinwaardeloze troep, leugens of geleuter - het gaat erom dat het niet perfect hoeft te zijn, en dat je zo je creativiteit de ruimte geeft. Oefeningen die op zich niets nieuws onder de zon zijn - je komt ze meer in schrijfboeken tegen - maar die door De Bruin vanuit een andere hoek worden benaderd. Niet zozeer het schrijven is belangrijk, als wel de emotie die het oproept, waardoor je jezelf beter leert kennen. De woorden van De Bruin zijn bemoedigend en geven zelfs de meest ongeïnspireerde schrijver weer zin, en de onzekerste schrijver de ruimte om fouten te maken. Humor maakt dat de onderwerpen in het boek niet zwaar te verteren zijn, maar juist licht en luchtig aanvoelen, waardoor je wordt gestimuleerd om je eigen ellende op papier te zetten. Het wordt zelfs bijna leuk. Schrijven gaat tenslotte gewoon om het doen en De Bruin krijgt je op een heel prettige en eigen wijze zover.