Voor een (primordiale) benadering van identiteit zijn er twee belangrijke identiteitscriteria: de integrale geschiedenis van een groep, de taal van deze groep en overige kenmerken. Op basis van vooral de eerste twee criteria probeert de schrijver de Sittardse identiteit te definiëren. Het gaat hier om ‘de noodzaak van het niet noodzakelijke’. Waarbij geprobeerd wordt antwoorden te vinden op de schakel, die tot nu toe ontbrak in de keten van het Maas-Rijnlandse cultuurgebied, waartoe Limburg van oudsher behoort (Limburgs Volkskundig Instituut, 1985).