Dit debuut van Thea Dubelaar werd in 1980 bekroond met een Zilveren Griffel. Daar zal de thematiek van het mentaal gehandicapte broertje een rol bij gespeeld hebben, al is dit zeker niet het enige wat dit boek bijzonder maakt.

Van bij het begin leer je de situatie in het gezin van Sjanetje kennen. Ze verstopt zich op zolder voor mevrouw Bloem en droomt over haar moeder die ziek is. Heel precies verwoordt de auteur hoe Sjanetje zich voelt en wat ze denkt. Die verwoording volgt natuurlijk Sjanetjes wisselende stemmingen. Ze praat veel in zichzelf of met de poes Sam. Van Sam maakt ze haar bondgenoot tegen mevrouw Bloem, die voor haar zorgt. Ze vindt mevrouw Bloem een echte mopperkont, maar je voelt dat ze beseft dat mevrouw Bloem het goed meent en dat ze aan Sjanetje gehecht is. Fijngevoelig zijn ook de paar passages waarin mevrouw Bloem in verlegenheid wordt gebracht. Ook hier blijft de verteller op de achtergrond en geeft ze alles consequent weer vanuit het standpunt van Sjanetje.

Een groot deel van de aantrekkingskracht van dit verhaal voor jonge lezers steekt allicht in de wensvervullende fragmenten. Als Sjanetje zich verstopt in de vrachtwagen van de buurman, kan ze mee naar het vliegveld om wilde dieren op te halen. Het wordt even spannend maar door de aardige buurman komt alles goed. Later neemt hij haar mee naar de haven, waar ze op een echt schip mag en behandeld wordt als de dochter van een grote kapitein. Het slot vervult alle wensen als vader thuiskomt en ook mama uit het ziekenhuis is.

Voor de inleving van de lezer is van belang hoe Sjanetje met nieuwe situaties omgaat, zoals wanneer haar moeder in het ziekenhuis moet blijven of ze naar een nieuwe school moet. Haar weerbaarheid is een centraal gegeven in het boek.

Het mooist vind ik de momenten waarop Sjanetjes broer centraal staat. Zo vinden kinderen op het verjaardagsfeestje Erik wel 'gek' maar dan in een positieve betekenis.