Geen denker is moderner dan Spinoza. Zijn fysische 'menskunde' en zijn magistrale causale verklaring van politieke processen geven hem een unieke positie in de geschiedenis van de laatste eeuwen. De wetmatigheden die hij als 'proposities' formuleert en bewijst, hebben nog niets aan actualiteit ingeboet en maken hem bij uitstek tot een eminente kraker van de waanzinnige deviaties van onze tijd.
Toch heeft deze uitzonderlijke 'filosofische' wetenschapsman zijn voorgangers en inspiratiebronnen. Bekend is de zeer grote rol die Descartes en Van den Enden hebben gespeeld in 'the making of his mind'. Minder bekend is dat zijn grootheid sterk is geworteld in de klassieke oudheid. Meer dan de oude Griekse filosofen (Socrates, Plato en Aristoteles werden zelfs afgewezen) hebben vele Latijnse dichters en historici alsmede bijbelse filosofen (Jezus, Paulus) een beslissende invloed op hem uitgeoefend. In deze studie wordt filologisch nagegaan welke auteurs Spinoza's brein mede hebben geprogrammeerd. Uit de vele positieve en sommige negatieve relaties blijkt dat hem met recht ook een klassieke signatuur mag worden toegekend.