Dat verplichtende regels voor de burger gratis en gemakkelijk beschikbaar zijn is vandaag de dag vanzelfsprekend. Maar tot voor kort was openbaarheid van bestuur slechts een vrome wens, omdat de staat het eigendomsrecht op alle ‘acten van de staat’ claimde en nadruk en verspreiding ervan verbood. De trias politica was weliswaar algemeen aanvaard, maar van democratie was nog geen sprake. Elke macht hield er haar eigen mores op na, waarbij de uitvoerende macht ook aan de touwtjes van de wetgevende en rechtsprekende macht trok. Tot halverwege de 20ste eeuw bleef de staat achterdochtig jegens de burger; veel weten kon immers veel deren.
Het eerste keerpunt vond plaats in 1840, toen de Hoge Raad na een heftige en met passie gevoerde strijd oordeelde dat op regelgeving geen kopij- c.q. auteursrecht kon rusten. Het tweede keerpunt volgde pas in het digitale tijdperk, toen het streven naar grotere openbaarheid van overheidsinformatie gestalte kreeg in Europese en nationale wetgeving.
Staatsauteursrecht c.a. beschrijft de moeizaam afgedwongen ontwikkeling naar een transparante overheid. Pas recent kan – dankzij de revolutionaire ontwikkeling van elektronische technieken – recht gedaan worden aan wat al sinds de Bataafse Republiek een wens was van de mondige burgerij: adequate informatie over wetgeving, rechtspraak en bestuur.