In dit scherpe essay ontleedt Benjamin Tucker, een van de belangrijkste denkers binnen het Amerikaanse individualisme, de twee grote socialistische stromingen die de negentiende eeuw vormgaven: het staatssocialisme en het anarchisme.Tucker stelt dat beide bewegingen de bevrijding van de arbeid van exploitatie nastreven, maar dat hun methoden lijnrecht tegenover elkaar staan. Hij zet uiteen hoe het staatssocialisme, met Karl Marx als voornaamste theoreticus, de concurrentie als een belemmering voor de bevrijding van de arbeid ziet en dit poogt op te lossen door alle industrie en commercie in handen van de gemeenschap te centraliseren. Marx kiest daarmee, zo stelt Tucker, de weg van de Autoriteit.Daartegenover plaatst Tucker het anarchisme, gebaseerd op de principes van Josiah Warren en Pierre-Joseph Proudhon. Deze stroming stelt dat de problemen van de arbeid niet voortkomen uit vrije concurrentie, maar juist uit het gebrek daaraan. Voor anarchisten is de Staat dan ook geen oplossing, maar de bron van onrechtvaardigheid. Zij kiezen de weg van de Vrijheid.