Twee keer per jaar gaat hij mysterieus op zijn passanten toe, knielt, buigt vervolgens het hoofd en zegt dan: “Herlees me.”

'Stokken in de wielen' is een mozaïek van aantekeningen en aforismen na tien jaar dagboeknotities voeren. Het zijn fragmenten als een vuurtoren. Boodschappen aan licht, die communicerend om zichzelf cirkelen en hun focus blijvend verplaatsen. Hun functie is niet om te duiden maar om te voorkomen dat de schrijver ervan afdrijft. Het gaat over ronddobberen door de verbeelding, iedere dag moeizaam gaan vissen op zee terwijl dat misschien wel de tocht van de walvissen verstoort.

Ontplooiing volgt nooit een rechte lijn, maar is steeds waaiervormig. Stokken in de wielen neemt je mee in de waaier van de woorden. Van de hoge vluchten van de verbeelding tot de leegte die volgt na het teken. Het gaat over de hoop door de verbeelding blijvend gedragen te worden, over het enthousiaste verlangen het leven op de hand te mogen kussen en daarbij een glanzende ring aan te treffen, maar ook over de vertwijfelingen die bij het schrijven en uitgeven van teksten mee tussen de lettergrepen kruipen.