Ons beeld van de islam in de Sovjetunie is de laatste drie decennia erg veranderd. Tijdens de periode van de Koude oorlog bekeken Westelijke waarnemers hoofdzakelijk of de islam - en vooral soefi broederschap – een politieke en militaire bedreiging zouden kunnen vormen voor de heerschappij van Moskou in Centraal Azië en de Kaukasus. Dit in tegenstelling tot Russische onderzoekers, die in het soefisme een bedreiging zagen, omdat de heiligdommen van de Soefi zich hoofdzakelijk richtten op een vrouwelijk publiek. Deze vrouwen zouden het geloof aan hun kinderen overbrengen en hiermee bijdragen aan uiteindelijk de overheersing van het Moslimtraditionalisme in Rusland. In hun ogen was het een Sovjetsubcultuur die tegen het atheïstische onderwijs van het oude Rusland bestand scheen te zijn.
Zoals aangetoond wordt in deze lezing, maakten de Westelijke en Sovjetonderzoekers toen dezelfde methodologisch fouten als vandaag de dag worden gemaakt: door het stereotyperen van het Islamitische ‘fundamentalisme'.