Els Lutkie (1940) heeft van jongs af verhalen in haar hoofd gehad. Als enig kind leefde ze in een fantasiewereld, had een denkbeeldig zusje (later een echt broertje) aan wie ze haar verhalen vertelde. Ook haar poppen luisterden naar haar. Op school opstellen schrijven was het begin om haar fantasie-ën op papier te zetten. Sommigen van die verhalen vonden hun weg naar menig school-en verenigingsblad.Op latere leeftijd, die door vele omzwervingen haar fantasie nog meer ruimte gaf, is zij begonnen haar verhalen te bewaren. Vijfendertig jaar buitenland (Zuidelijk Afrika) heeft haar Nederlands taal een speciale klank gegeven. Vooral in haar vroege Nederlandse verhalen zijn die anderstalige tonen en de taal van haar toenmalige omgeving nog te horen.Terug in Nederland heeft zij, om haar moedertaal geen oneer aan te doen, diverse schrijfcursus.Een leuk boekje voor iedereen die graag een kort verhaal leest om de zinnen te verzetten. De 75 verhalen zijn niet bedoeld als literaire hoogstandjes, maar als aanzet tot een reflectie op de wonderlijke wereld waarin wij leven. Geen spanning en sensatie, maar het leven van alle dag vormde de inspiratiebron. De schrijfster neemt ons mee in haar verwondering daarover. Alhoewel niet strik autobiografisch, biedt ze daarmee zo nu en dan een blik in haar eigen vreugde en verdriet over de dingen die ze heeft meegemaakt en om zich heen zag gebeuren.