De digitalisering van de economie verandert de manier waarop ondernemingen worden georganiseerd. De verhoogde mobiliteit, de afhankelijkheid van data en netwerkeffecten, alsook het unieke karakter van #nieuwe# ondernemingen, leiden tot structurele wijzigingen in het handelsverkeer. De bestaande druk op de verdeling van de heffingsbevoegdheden tussen staten, welke vertrekt vanuit het arm#s length beginsel, verhoogt onder impuls van de digitaliseringstrend. Het recente OESO/G20 BEPS-project tracht onder meer een antwoord te bieden op deze prangende evolutie. Net zoals het OESO/G20 BEPS-project vertrekt de scriptie vanuit de idee dat de belastingheffing plaatsvindt waar de waarde gecreëerd wordt. De auteur grijpt terug naar de basisbeginselen van het belastingrecht om dit schijnbaar evidente startpunt te rechtvaardigen. De digitaliseringstrend blijkt potentieel aanleiding te geven tot de ontwikkeling van een holistische eerder dan een ondernemingsgerichte visie op waardecreatie. In welke mate het Nederlandse rechtskader inzake het heffingsrecht aansluit bij het startpunt van waardecreatie wordt getoetst na descriptieve en rechtsvergelijkende analyse. De conceptuele houdbaarheid van het arm#s length beginsel, de voorgestelde wijzigingen in de context van het OESO/G20 BEPS-project, alsook het complexe (fiscale) karakter van data komen aan bod. De auteur gaat tot slot dieper in op de geneugten en beperkingen van eventuele alternatieven voor het bestaande systeem, om te besluiten tot een reeks vaststellingen en aanbevelingen.