Bijna honderd jaar geleden, op 9 december 1913, ontvingen 81.000 bejaarden voor het eerst een ouderdomsrente. Ze hadden dat te danken aan Aritius Sybrandus Talma (1864-1916) wiens Invaliditeits- en Ouderdomswet zes maanden eerder was aangenomen. Als predikant zag Talma dat veel arbeiders het hoofd nauwelijks boven water konden houden en dat ze alleen in naam vrije en zelfstandige mensen waren. Daarom werd hij actief in het protestantse werkliedenverbond Patrimonium, waar hij voor de oprichting van christelijke vakverenigingen pleitte. Ook benadrukte hij dat arbeiders hun werkgevers geen gehoorzaamheid zijn verschuldigd. In 1901 werd hij Kamerlid voor de Antirevolutionaire Partij en in 1908 minister van Landbouw, Nijverheid en Handel. Als minister kende hij succes en tegenslag: zijn Bakkerswet werd verworpen, maar zijn twee arbeidersverzekeringswetten werden aangenomen. In deze biografie, gebaseerd op uitvoerig bronnenonderzoek, komen de verschillende facetten van Talma's leven en werk tot hun recht.