Aad Minnaert zit al veertien jaar op dezelfde stoel in de eetzaal van Ter Reede, met uitzicht op de Westerschelde en de pont die komt en gaat.Aad Minnaert zit al veertien jaar op dezelfde stoel in de eetzaal van Ter Reede, met uitzicht op de Westerschelde en de pont die komt en gaat. Hij vouwt zijn servet hoek op hoek en laat zich door niemand aanspreken op wat er onder dat uitzicht ligt. Dan wordt Corry de Ridder-Lievense zijn tafelgenote, met een tas die te lang op schoot blijft staan en een tong die te scherp is om weg te lachen. Ze klaverjassen, ze twisten over de thermostaat, en langzaam blijkt dat ze allebei uit dezelfde straat komen — een straat die er niet meer is, uit een nacht die niemand aan tafel hardop noemt. Ergens onder de koffie en de scheldwoorden over troefkaarten ligt een naam die Corry al zeventig jaar niet durft uit te spreken, en een antwoord dat Aad haar nooit heeft willen geven.Dit boek is door AI gegenereerd.Aad Minnaert zit al veertien jaar op dezelfde stoel in de eetzaal van Ter Reede, met uitzicht op de Westerschelde en de pont die komt en gaat. Hij vouwt zijn servet hoek op hoek en laat zich door niemand aanspreken op wat er onder dat uitzicht ligt. Dan wordt Corry de Ridder-Lievense zijn tafelgenote, met een tas die te lang op schoot blijft staan en een tong die te scherp is om weg te lachen. Ze klaverjassen, ze twisten over de thermostaat, en langzaam blijkt dat ze allebei uit dezelfde straat komen — een straat die er niet meer is, uit een nacht die niemand aan tafel hardop noemt. Ergens onder de koffie en de scheldwoorden over troefkaarten ligt een naam die Corry al zeventig jaar niet durft uit te spreken, en een antwoord dat Aad haar nooit heeft willen geven.Dit boek is door AI gegenereerd.