'Ik was een gevecht op leven en dood aan het voeren in een schemerige, sluimerige omgeving, waarbij de hele wereld tegen mij was. Voor mij hoefde het niet meer...''Met vileine humor houdt de schrijver contact met de lezer die niet met de billen dicht geknepen hoeft te zitten, omdat er een bepaalde afstand wordt gecreëerd. De rode draad is aangrijpend. De raamvertelling komt tot stand via passende achtergrondverhalen. Het boek heeft een mooie opbouw en leuke opstapjes.'Anne Bouts, praktijkverpleegkundige TexelIn Team Vélu Heeft Gewonnen wordt beschreven wat vijf maanden ziekenhuisopname, waarvan meer dan zes weken op de intensive care, hebben teweeggebracht. Met name het Post Intensive Care Syndroom heeft zijn sporen nagelaten. De naweeën bij patiënt en zijn naaste omgeving liegen er niet om en verdienen optimale aandacht. Het Medisch Centrum Alkmaar en Academisch Medisch Centrum Amsterdam spelen daar gelukkig, in woord en daad, nu op in. De toon van het boek is overwegend positief met als motto: 'Don't give up.' Met de onmisbare steun van het thuisfront, de medische wetenschap, lieve vrienden, gevoel voor humor en relativeren, kan veel overwonnen worden en valt er te leven zonder de dikke en met (een stukje) dunne.Gerard Vélu (1947) Texel, heeft na zijn debuutroman 'Ik Laika', nu zijn diepste zielenroerselen aan het papier toevertrouwd nadat bij hem in 2015 zijn dikke darm acuut werd verwijderd alsmede een flink stuk dunne darm. Er valt mee te leven, zo is de boodschap. Telkens als er weer iemand aan mijn bed stond, draaide ik automatisch op mijn buik, onderwijl mijn broek omlaag trekkend. 'Nee, ik kom alleen even informeren hoe het met u gaat,' hoorde ik soms. 'Kijk toch maar even,' zei ik dan, me daarbij afvragend of mijn edele stuit wellicht ook Facebook heeft gehaald.'