Als er in de vroegste fasen van ons leven niet tegemoet wordt gekomen aan onze behoeften kan dat blijvend psychisch lijden tot gevolg hebben. Foetussen die bijvoorbeeld moeten knokken voor voldoende voedingsstoffen of baby’s die op weinig ouderlijke zorg en aandacht kunnen rekenen, kunnen concluderen dat de wereld onbetrouwbaar, onveilig en weinig vreugdevol is. Zo’n wereldbeeld heeft een gestresste, angstige, instabiele, vermoeide, pessimistische en weinig empathische persoonlijkheid tot gevolg. In de kindertijd onvervulde behoeften kunnen een mens zijn verdere leven blijven achtervolgen omdat er een verlangen kan blijven bestaan naar dat wat hij of zij toen niet gekregen heeft. Hoe vroeger de suboptimale omstandigheden hoe makkelijker het als traumatisch wordt ervaren en hoe ernstiger en blijvender de consequenties kunnen zijn. De hersenontwikkeling is immers een cumulatief proces en onze kwetsbaarheid en neuroplasticiteit nemen in de vroege ontwikkeling snel af. Het is daarom van het grootste belang dat we kinderen juist in hun vroege ontwikkeling blijven voorzien van de input die ze nodig hebben om uit te groeien tot sociale, tevreden en gezonde volwassenen.