Enkele fragmenten uit het interview: De Deense modeontwerper, kunstenaar en drummer Henrik Vibskov maakt sinds enkele jaren furore met spraakmakende performances waarin hij zijn modecollecties presenteert. Hij maakt zijn modellen onderdeel van surreële droomwerelden: dwalend tussen de zwarte wortelvelden of muziekfietsend in de Fantabulous Bicycle Music Factory. Samen met grafisch vormgever en muzikant Andreas Emenius werkt hij nu aan een serie autonome werken, getiteld The Fringe Projects. Het Zeeuws Museum zal voor het eerst de hele reeks tonen, te midden van museale stukken uit de collectie. Ingrid Commandeur: Jullie hebben allebei een eigen praktijk als respectievelijk grafisch vormgever en modeontwerper. In 2007 zijn jullie gaan samenwerken aan The Fringe Projects. Waaruit bestaat voor jullie de meerwaarde van deze samenwerking? Vibskov/Emenius: ‘We brengen onze verschillende achtergronden in in de samenwerking, Andreas is geboren in een buitenwijk van Stockholm, Henrik komt van het platteland van Denemarken. Dit en de mix tussen grafische vormgeving en mode, ons verlangen om tussen de disciplines heen te laveren, gaf een aantal goede invalshoeken. We kennen elkaar van de kunstacademie, Central Saint Martins in Londen. Het was een spontane beslissing om met The Fringe Projects te beginnen. We besloten tien projecten te doen die in esthetisch opzicht hetzelfde thema hebben, maar steeds vanuit een andere context en inhoud vertrekken.’ Ingrid Commandeur: The Fringe Projects zijn geïnspireerd op de performanceachtige, geënsceneerde modeshows van Henrik Vibskov enerzijds en de abstracte objecten van Andreas Emenius anderzijds. Zelf noemen jullie het ‘een serie werken dat illusie, oppervlakte en beweging onderzoekt’. Kun je hier iets meer over vertellen, wat is het principe van de fringe? Vibskov/Emenius: ‘De fringe is op zichzelf niet interessant, het wordt pas interessant als je er herhaling of beweging aan toevoegt. We gebruiken de fringes als een soort esthetische lijm, een visuele ingang in ons universum en daarbij gebruiken we illusie, oppervlakte en beweging als algemene thema’s, maar elk project heeft zijn eigen inhoud, en het hele verhaal komt pas samen als alle tien projecten gerealiseerd zijn.’