Een vrouw is met haar zoontje en een koffer vol partituren van haar man gevlucht. Ze lopen door wouden, langs riviertjes en ravijntjes, zien grutto’s in de polders, kronkelende sloten waarin de zon zich spiegelt, afval in banlieues en bloemenperkjes in prestigieuze buitenwijken. Onderweg speelt ze voor wat geld op openbare piano’s in stations.

Al vroeg in haar jeugd moest de vrouw haar thuis elders zoeken. Stilaan verloor ze haar wil, haar weg. Was ze ooit thuis op deze wereld, thuis in haar lichaam? Haar handen willen piano spelen, maar ballen zich tot vuisten.

Tijdens haar vlucht doorgrondt ze de mythe van haar jeugd: de geschiedenis van haar grootvader Floris, die na de Eerste Wereldoorlog met een kogel in zijn hart als kantonnier zijn weg in het leven zocht. Alleen nocturnes van Liszt deden de doffe kanonslagen uit de oorlog verstommen. Ook voor de vrouw is de piano meer dan troost. ‘Ik vreesde dat ik zonder piano de geschiedenis voort zou zetten als een herhaling van rumoer en ongemakkelijke stiltes. Terwijl ik vluchtte omdat de muziek in mij werd gesmoord.’

Katrien Scheir (1978) schreef en regisseerde theater, maakte decors en kostuums.Nu schrijft ze romans en geeft ze les in beeldende kunst. Daarnaast maakt ze tekeningen, illustraties en schilderijen. In 2021 debuteerde ze bij Oevers met het goed ontvangen De man van het licht. Thuisfront is haar tweede roman.

Over De man van het licht:
‘Dit debuut is meer dan de moeite waard. De man van het licht lees je omwille van de fonkelende zinnen van Scheir. Graag méér Scheir.’
- Dieuwertje Mertens in Het Parool

‘Een debuut dat grossiert in mooie formuleringen. Met De man van het licht bewijst Scheir haar dubbeltalent. Naast haar beeldend werk blijkt zij een schrijver die krachtige scènes schrijft in beeldende taal.’
- Literair Nederland

‘Net als in Het smelt van Lize Spit gaat De man van het licht over iemand die niet de juiste ‘tools’ krijgt om te overleven en stelt het verhaal de vraag: besta ik wel zonder dat iemand mij ziet. Dat is iets waar ik mij ook verbonden mee voel.’
- Veerle Baetens