Tieske, een taaie rakker Recensie door Peter van Vlerken van Tieske, een taaie rakker. Verschenen in het Eindhovens Dagblad, 31 augustus 2007. TIESKE, EEN TAAIE RAKKER De Peel is zo'n mythisch gebied - denk aan de Romeinse helm die er is gevonden - en zo mysterieus ook - zie de laaghangende nevels boven de moerassen - dat het schilders en schrijvers heeft geïnspireerd er werk van te maken. Het zijn heus niet alleen dode schilders als Hendrik Wiegersma, maar ook hedendaagse kunstenaars als Hans van Hoek. En het zijn heus niet alleen dode schrijvers als Antoon Coolen, maar ook hedendaagse auteurs als Hermine de Graaf. De Peel kortom, leeft volop. Piet Snijders, journalist bij deze krant, is een andere naam die zijn artistieke hart verpand heeft aan de streek. Nog net niet als schilder, wel als muzikant - hij maakte er liedjes over met zijn folkband Horlepiep - en ook als schrijver van onder meer het woordenboek 'Aastes van heure zegge', waarover bij verschijning vorig jaar nog een heftig dispuut ontstond of de Peel in dialect 'de Pìl' heet of 'de Pél'. Van Snijders verschijnt nu de streekroman 'Tieske', met als ondertitel 'Een minkukeltje uit de Peel'. Hij noemt het boek een product van zijn fantasie, maar verondersteld mag worden dat het in elk geval deels autobiografisch is. Net als zijn personage Tieske is Snijders immers afkomstig uit Asten-Heusden en van 1952. Hij behoort tot de generatie van babyboomers. Lang werd gezegd dat wat deze aan herinneringen te melden had, niet de moeite waard was. Om mee te mogen praten moest je de oorlog hebben meegemaakt. Auteurs als A.F.Th. van der Heijden hebben daar korte metten mee gemaakt en zo het schrijverspad voor velen geëffend. Onder wie dus Snijders, al heeft deze schrijver zichzelf veel bescheidener literaire doelen gesteld dan A.F.Th. Hij heeft zijn roman opgedeeld in 15 losse episoden. Het boek groeit als het ware mee met de ontwikkelingen in de Peel en met de ouder wordende Tieske. Tieske wordt in het eerste hoofdstuk geboren als Benjamin van een negen kinderen tellend boerengezin. Hij is zo'n mager scharminkeltje dat de kraamvisite hardop vaststelt dat hij het doorhouden eigenlijk niet waard is. Reden te meer voor de kleine het tegendeel te bewijzen. Hij toont zich een bijzonder taaie rakker bij de avonturen die hij beleeft op het gemengd bedrijf van zijn ouders. Daarbij houdt hij wel last van vrees voor de grotemensenwereld en helemaal zonder ongelukken gaat het ook niet. "Bij Tieske kan alles kapot", schrijft Snijders. Dat komt het leesplezier alleen maar ten goede. Snijders plaatst zich daarmee duidelijk in de traditie van Toon Kortooms, zozeer zelfs dat hij Tieske turf laat eten. Achter de humor zitten echter ook serieuze elementen die het leven in de Peel de moeite waard maken het te boekstaven: de bijzondere mensen, de armoe, het geloof, de emigratie en zo meer. Zelfs de restanten van de oorlog worden door Snijders verhalenderwijs bijeengeraapt. Een van de andere verdiensten van Snijders is dat hij met zijn boek de woorden bewaart die dreigen te verdwijnen, zoals 'spekkast', 'hooiruiters' en 'bortelende hengsten'. Dat maakt 'Tieske' mede tot een boek dat veel lezers zullen weten te waarderen.