In mei 2017 kreeg ik op 31-jarige leeftijd de diagnose borstkanker. Ik vocht zo positief mogelijk als moeder van twee jonge kids, echtgenoot en onderneemster tegen deze sluipmoordenaar. Het werd een heftige tocht met zestien chemokuren, een kaal hoofd, een dalend libido, een fobie voor infuus prikken en een onzeker toekomstbeeld. Ondanks dat deze periode, de grootste relatietest tot nu toe in ons huwelijk bleek te zijn, maakte de humor van mijn man Marco alles minder zwaar en sleepte hij mij erdoorheen. Maar ook de liefde voor mijn kinderen gaven mij enorm veel kracht. Ik probeerde horrorgedachtes te negeren en zoveel mogelijk de touwtjes zelf in handen te houden, door stress te vermijden en gezond te eten. Toch kreeg ik last van angstaanvallen en moest ik balans zien te vinden in optimisme en het accepteren van verschillende emoties. Na een dubbele borstamputatie en directe reconstructie werd ik schoon verklaard. Maar het leven na kanker bleek zwaarder dan gedacht. In 2018 moest ik helaas nog drie keer onder het mes voordat mijn tietversie 2.0 helemaal af was. In de loop der tijd kreeg ik een andere blik op het leven, kreeg rijkdom voor mij een andere betekenis en werd ik een nog gelukkiger mens dan ik, voor deze ziekte, dacht te zijn.