In de laatste tien jaar van haar leven wist Lily woord te geven aan haar diepste zijn. In proza, haiku’s en gedichten gaf ze vorm aan haar ziek zijn, sterven en dood, maar ook aan de liefde die ze kreeg en uitdeelde. De gedichten werden na haar overlijden liefdevol gebundeld door haar man Guido. Ze worden geïllustreerd met natuurfoto’s van haar dochter Hannah om de sfeer en emotie van Lily’s gedichten te accentueren. Het was Lily’s droom om haar teksten te laten leven omdat ze zelf ook de kracht en troost van woorden heeft ervaren.