Door een collectief geschreven toekomstroman onder een toepasselijk pseudoniem. De naïeve Tony woont in een door een Artificiële Intelligent Systeem beheerst paradijs en gelooft alles wat deze hem verteld. Als hij de echte wereld in moet en echt mensen leert kennen, verandert zijn gezichtspunt. Maar is dat voldoende om de de illusie te doorbreken? Het uitgangspunt is niet origineel en de uitwerking ervan is flinterdun. Een mens die niet beweegt zal niet lang leven, hoeveel snoeren je er ook aan hangt. Ook de verhouding tussen het computergestuurde paradijs en de rest van de wereld is ongeloofwaardig. En Tony is wel heel erg dom. Desondanks vormen de collectieve stemmen van de schrijvers een lichtvoetig en niet ongeestig geheel dat af en toe doet huiveren en soms doet glimlachen. Het verhaal is in het algemeen vlot geschreven, alleen aan het eind valt het in herhaling Een ongewoon werk, misschien geen hoogvlieger, maar zeker sympathiek.