Voorwoord1 Zingen doet de mens van oudsher al – ook in koor 12Oorsprong en geschiedenis van de koorzang 12Zingen in Nederland 16Ontwikkelingen in Engeland en Duitsland 17Een nieuw Concertgebouw in Amsterdam 202 Een eigen koor voor het Concertgebouworkest 22Begin van een discussie 22Arthur Oldham als ‘chorusmaster’ 23De kogel is door de kerk 26Morrende koren 27Wervingscampagne 31Het repeteren begint 33Planning voor de eerste tijd 35‘Een koor kunnen we missen – een tweede fagot niet’ 373 Het Koor van het Concertgebouworkest maakt zijndebuut 39Besloten openingsconcert 39Kritiek op de omvang van het koor 40Oldham reageert 43Volgende producties 44Incident tussen koorlid en orkestlid 46Neeme Järvi en Jaap van Zweden debuteren 46Het koor maakt kennis met Harnoncourt 48Berlioz ligt het koor goed 49Oldham stelt nieuwe financiële eisen 504 Een wat kleiner koor en een a-capellaconcert 51Leegloop door straffe aanpak? 51Te Deum van Berlioz in de herhaling 53Johannes-Passion leidt tot een ontevreden Harnoncourt 54Eerste en enige a-capellaconcert 56Haitink dreigt te vertrekken 575 Een zekere bestendiging 59Schöpfung, Resurrection, Auferstehung, en Schicksal 59Eerste keer Mahlers Tweede 61En dan weer de Matthäus-Passion – met Harnoncourt 62rai-concert onder Anton Kersjes 65Dolf van Dantzig neemt afscheid 67Opnieuw crisis met Oldham 686 Twee seizoen zonder noemenswaardige perikelen 72La Damnation de Faust 72Vertrekt Haitink nu echt? 73Heeft Harnoncourt zijn langste tijd gehad? 76Operarepertoire 77Een Russisch jaar met Sjostakovitsj en Rachmaninov 78Brahms onder Jan Krenz 817 Tijd voor een andere chorusmaster? 83Voor Harnoncourt is de maat vol 83Uitkijken naar een andere chorusmaster? 84Beethovens Negende in de vergelijking 86Afscheid Theo Olof 87Dirigentenperikelen 898 Het laatste volledige seizoen 92Brittens War Requiem 92Inschakelen van conservatoriumstudenten? 93Haitink blijft toch nog even 95Een nieuwe dimensie: Riccardo Chailly 979 Een dissonant slotakkoord 100De laatste stuiptrekkingen 100Oldham neemt weer ontslag – ditmaal voor het laatst 101Besluit tot opheffing 105Interne en externe communicatie 107Who is to blame? 109De afwikkeling en een nieuw koor 110De beroepskoren staan in de rij 11110 Hoe had het anders kunnen gaan? 113Gebrekkige voorbereiding 113De crisis met Harnoncourt 114Geen onderzoek naar Oldhams antecedenten 116Het London Symphony Chorus als voorbeeld 118Of moeten we naar Laurens Vocaal in Rotterdam kijken? 119Laurens Symfonisch in beeld bij het KoninklijkConcertgebouworkest 121Het kan dus wel 122Literatuur 125Recensies en andere krantenartikelen 125Over de auteur 135Eind 1986 komt al na zes jaar een roemloos einde aan het Koor van het Concertgebouworkest. Riccardo Chailly trekt dan de stekker uit een project waarmee Bernard Haitink met veel verve is begonnen. Hoe kon dat gebeuren? Zijn in de opzet en uitvoering fouten gemaakt? Of zijn een toporkest en een koor van amateurzangers niet met elkaar op één podium te verenigen?Dit boek beschrijft en analyseert de geschiedenis van het koor aan de hand van verslagen, correspondentie en recensies. Gesprekken met enkele betrokkenen vullen deze aan.Had het ook anders kunnen gaan? En, zo ja, hoe? Voor een antwoord op die vraag put de auteur, zelf enkele jaren lid van het Koor van het Concertgebouworkest, inspiratie uit gesprekken met artistiek leiders en (bestuurs)leden van het London Symphony Chorus, het Berliner Philharmonischer Chor en Laurens Vocaal uit Rotterdam. Daaruit blijkt dat samenwerking tussen topprofessionals en amateurs heel goed mogelijk is. Maar daaraan zijn wel voorwaarden verbonden.