Dit boek zou je niet willen schrijven. Huiselijk geweld is van alle jaren. Het kruipt in levens, nestelt zich in relaties, herhaalt zich in een cyclus die nauwelijks zichtbaar is voor wie er niet in vastzit. Een leven in geweld is geen opeenvolging van klappen alleen. Het is overleven. Dag na dag. Altijd over je schouder kijken. Altijd alert. Zelfs wanneer je denkt te zijn ontsnapt, blijkt vrijheid geen eindpunt. Je belandt in een web van instanties en formulieren. Hij lijkt altijd aanwezig. Alsof de controle nooit echt verdwijnt. Een lichaam raakt gebroken. Littekens blijven. Zichtbaar en onzichtbaar. Mentaal en lichamelijk. Opgeven voelt als falen. En falen mag niet. Want je moet sterk zijn. Voor de buitenwereld. Voor je kinderen. Voor jezelf. Dit is het verhaal van Wendy. 'Tot de stilte weer veilig is' gaat over haar. Maar misschien ook over jou. Of over degene die naast je woont. We weten het. We vermoeden het. We signaleren het. De vraag is: kijken we weg? Dit boek vraagt om besef. Om zien. Om niet te zwijgen. Omdat het ons allemaal kan overkomen. Dit is geen comfortabel verhaal. Dit is een noodzakelijk verhaal.