Via brieven aan haar overleden geliefde vertelt een vrouw de verhalen vanhaar ongeregelde leven als bohemien en westerse migrant zonder verblijfsvergunningin het Amsterdam van de jaren zeventig en tachtig van de vorigeeeuw. Toen hij nog leefde vond ze het niet van belang al te veel bij de afgeslotenhoofdstukken uit haar leven stil te staan. Ze gaf er de voorkeur aan om inhet moment te verkeren. Bovendien hadden ze genoeg aan elkaar. Maar nuhij er niet meer is, merkt ze dat het nog niet klaar is.Ze schrijft over gebeurtenissen waar hij geen weet van heeft. Ze vertelt hemover de Amerikaanse jongeman met wie ze op 17-jarige leeftijd trouwde omhem uit de Vietnam-oorlog te redden, de New Yorkse filmmaker met wie zenaar Amsterdam kwam, de Mexicaanse macrobiotische kok met wie ze eendochter met Latina temperament kreeg. En over de punk- en clubscene en deopkomende performancekunst. Centraal staat de periode waarin hij doodziekin het ziekenhuis lag en een deel van zijn leven niet bewust kon meemaken.Ze reflecteert over ziekte en dood, seksualiteit, kunst, Denemarken, taal,nuchtere spiritualiteit, vrouw zijn en vriendschap. Rouwend en schrijvenddoet ze een poging haar leven opnieuw te definiëren.Geestig en bloedserieus tegelijk, diep persoonlijk doch universeel, dit verhaalis een exploratie van de grilligheid van het bestaan, van de onontkoombarekrachten van transformatie en vergankelijkheid. Een ode aan de liefde maarvooral aan het leven.