Ontbijt

Verborgen in rimpels en dekens,
haar vest achterstevoren, een sjaal
hoog om de oren, de haren wild,
lepelt ze traag het kinderontbijt.

Dokter komt langs, fysio masseert,
personeel verzorgt, tv staat aan,
telefoon, wasmachines draaien,
vloeren worden zingend gedweild.

Vroeger had ze zich afgekeerd,
kritiek geuit, gevraagd of het niet
wat minder kon. Nu zit ze stil,
geniet van brinta met slagroom.

Tot ook ik verwaai is een elegie over een moeder. Peter Swanborn (1963) geeft in 37 gedichten een indringend beeld van wat dementie met een mens en zijn omgeving doet. Zijn debuutbundel Bij het zien van zijn lichaam, genomineerd voor de C. Buddingh'-prijs 2008, werd lovend ontvangen:

'Razend knap... Poëzie die direct naar hoofd en hart gaat, die genadeloos persoonlijk is.' Wim Brands in De avonden

'Peter Swanborn bewijst dat hij een soort alchemist is - iemand die goud peurt uit de klei van zijn ervaring.' Juryrapport C. Buddingh'-prijs